من کلا غم باخت را دوست دارم

من کلا غم باخت را دوست دارم

خبرگزاری فوتبال ایران – گرچه گفتن این حرف بسیار جرات می‌خواهد، اما اعتقادم این است که دل‌بوسکه بیشتر از آنکه مربی خوبی باشد، مربی تیم خوبی است.

ممکن است بلافاصله بعد از این حرف کسی پیدا شود و بگوید؛ چقدر زود فراموش کردی قهرمانی‌های دل‌بوسکه در رئال‌مادرید را. من آن وقت پاسخ می‌دهم که آن روز هم دل‌بوسکه مربی تیم خوبی بود و در ادامه ستاره‌های آن روز رئال را فهرست می‌کنم؛ کم نیستند آن ستاره‌ها.و البته شاید این پاسخ هم قانع‌کننده نباشد و سئوال با دلیل ناکامی مربیان بعد از دل‌بوسکه در رئال‌مادرید شروع شود. من در آن لحظه هم پاسخی خواهم داشت و خواهم گفت؛ مربیان بعد از دل‌بوسکه مربیان «تیم خوبی» نبودند، هرچند مربیان خوبی بودند مثل کوییروش، مثل برند شوستر، مثل پلگرینی و چندتا مربی مثل اینها.برای همین است که در ادامه ادعایم چندان عجیب نیست اگر بگویم اسپانیا بهترین تیم جهان بود، اما سخت است به‌راحتی بگوییم دل‌بوسکه بهترین مربی جهان است. دل‌بوسکه مربی بهترین تیم جهان است؛ این تعبیر بهتری است به نظرم.شاید این ادعا خودش معیار یک دسته‌بندی جدید باشد؛ مربیان خوب و مربیان تیم‌های خوب. این گروه‌بندی را اگر بپذیریم آنگاه در دسته مربیان خوب جای کسانی مثل «یوآخیم‌لو»، «اسکار تابارس»، «فن ماربیک»، «کارلوس دونگا»، «مارسلو بیلسا» و «خاویر آگیره» ثابت است و البته بالاتر از همه جناب «لو» قرار دارد که از یک تیم متوسط و از بازیکنان میان‌مایه تیمی درست می‌کند دوست‌داشتنی و قابل‌ستایش. انگار فوتبال ماشینی و منظم یاد گرفته باشد و آموزش دیده باشد که نمایش زیبا ارائه دهد. احتمالا دکترین «لو» این بوده؛ «فوتبال ماشینی زیبا» و در تفسیرش باید گفت؛ چه کسی گفته فوتبال ماشینی نمی‌تواند قشنگ باشد؟ از این بابت است که فرق «لو» و «دل‌بوسکه» نمایان می‌شود و البته با کمی جسارت باید بگویم همین است فرق فن ‌ماربیک و مارچلو لیپی یا بیلسا و مارادونا که البته مارادونا استثنائا نه مربی خوبی است نه مربی تیم خوب.از همین روست که برای من که بیشتر از تمرکز روی تیم‌ها و بازیکنان، حواسم به مربی‌ها جمع است، بیشتر از همه «یوآخیم لو» که فوتبال ماشینی خشک را تبدیل به فوتبال ماشینی گرم کرد و «فن ماربیک» که اتفاقا فوتبال قشنگ را داد و در عوض فینال جام‌جهانی را گرفت برندگانم باشند. مربی خوب کسی است که روحش را بر تیم غالب کند. این روح می‌تواند از نوع مورینیو باشد؛ لج‌آور و اعصاب خردکن و می‌تواند از نوع گواردیولا باشد؛ دوست‌اشتنی و بازهم دوست‌داشتنی. مهم این است که ردپای مربی را در تیم ببینی. البته به این معنا نیست که دل‌بوسکه مربی ارزشمندی نیست. تا وقتی تیم خوب هست، مثل دل‌بوسکه هم باید باشند اما من ترجیح می‌دهم به جای دل‌بوسکه، یوآخیم لو و فن‌ماربیک را دوست داشته باشم حتی اگر آنها بازنده باشند. شاید بخشی از این علاقه هم ناشی از سمپاتی‌ام به باخت باشد. من کلا غم باخت را دوست دارم؛ هنوز صحنه‌ای که «رمون دومنک» بعد از باخت در جام‌جهانی ۲۰۰۶، مبهوت و سرگردان سرش را می‌چرخاند و تماشاگران را نگاه می‌کرد در ذهنم است.سعید آجورلو

انتهای خبر / خبرگزاری فوتبال ایران / footballiran.ir